LICET, LICET, LICENTIA (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2015)
Во класичниот латински именката licentia lu има значењата „слобода,дозвола, самоволие“, a глпголот licet значи „дозволеио е, слободно е, може“.Предмет на аиализа на овој труд ce дваша најстари книжевни примери одименката licentia кои ce среќаваат кај комедиографот ПлауШ. Анализатапокажува дека зиачењето на именката licentia βο играта со зборови во гиестатасцена од чеШвртиот чин на комедијата „Јаже“ е сосемаразлично од тшшчиотозиачење на оваа именка βο класичниот латински. Доколку не ce работи само запренесување на значењето „може“ од глаголот на именката, тогаш можебипреку oeaa ulpa со зборови Плаут сведочи за еден поархаичен стадиум βοсемантичкиот развој на именката licentia, односно за етимолошката поврзаностна шаголите licet, „дозволено е, слободно е, може“, и Нсео, „на продажба сум,ередам, имам цена“.