(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2017)
Ce nocmaeyea прашањето дали присилните хуманитарни интервенции треба да ce опраедаат наспроти јасната спротивставеност на класичниот закон за меѓународни односи. Класичниот пристап ja става нагласката на суееренитетот дури и ео случај кога државата станува применувач на злоупотреба на човековите права протие сопстеените граѓани или кога државата ce распаѓа со граѓанска војна, криза или со граѓански нереди. Во овој труд aemopom ja истражува безбедносната дебата околу примената на не/легална интервенција водена од императивот на одговорноста за заштита. Aemopom расправа дека хуманитарната интервенција, и покрај нејаснотиите и контроверзиите на нејзината примена, полека довела до концептот на одговорност за заштита на ранливото население. Овој пристап е засноваи на предноста на човековата безбедност во однос со националната безбедност и на значењето на заштита на цивилите κακό опстојчиео несогласување помеѓу државниот суверенитет и интереенцијата. По завршувањето на Студената војна, меѓународната заедница изнашла средстеа и волја да ce направи нешто околу распаднатите и пропаднати држави. Дотогаш, ако хуманитарните интервенции биле ретки и ce сметале за нелегални, одеднаш Обединетите нации започнуваат со организирање и спонзорирање на голем број операции за чување на мирот. Ce работи за премин од традиционалното чување на мирот кон поамбициозни операции на творење на мир. Па така, ce nocmaeyea прашањето за рамнотежата помеѓу постоечката согласност за операции на чуеање на мирот, од една страна, и подготееноста да ce употреби сила протие оние што ги кршат мироените догоеори и ce протиеат на хуманитарните мисии, од друга страна. Постојат поделени гледишта на застапниците и протиениците на интереенции и на хуманитарните мисии. Ставоеите ce поделени со полтичката дилема на желбата нешто да ce стори наспроти ризикот од неуспех на мисијата. Анализата на политиките зад хуманитарните интереенции мора да ги земе ео еид и јаеното мнение и политиките на Соеетот за безбедност на ОН. Пограј легитимитетот, cè уште остануеа значајниот проблем на имплементирање на хуманитарните операции, особено ео услови на финансирање на ОН, наспроти генералниот стае дека постои оптимизам ео меѓународната заедница за хуманитарните активности на чување на мирот.