(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2018)
Трудот го анализира односот меѓу меѓународното право и меѓународните односи, односно нивната заемна поврзаност, како прашање од суштинско значење и за теоријата и за практиката. Почетната премиса гласи дека иако претставува- ат одделни научни полиња, тие не можат да се истражуваат независно едно од друго. Дури и оние кои не се согласуваат со тезата за ваквата академска синергија, сепак, се свесни дека без меѓународно право нема ни меѓународни односи, како и дека практиката на меѓународната политика е онаа од која израснува и врз чија основа функционира меѓународното право. Во анализата на овој однос, посебен акцент е ставен врз деконструкција на општоприфатената теза дека меѓународното право е, по дефиниција, „добро“ (позитивно, во вредносна смисла на зборот). Наместо тоа, ги осветлуваме значајните стратегиски и морални граници на меѓународното право, со што се наметнува потребата од покритички поглед за односот меѓу моќ- та и меѓународното право. Статијата завршува со сугерирање на нов истражувач- ки пристап во анализата на овој однос.