(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2019)
Овој труд го разгледува прашањето кое перманентно се актуализира во педагошката теорија, односно како дејствува воспитанието во развитокот на личноста кога станува збор за прифаќање на определени вредности и вред- носни ориентации. За современата педагогија секогаш било значајно праша- њето како субјектот да ги прифати воспитните барања од општеството, но и да формира свесен однос спрема нив и да изгради индивидуалност. Во оваа смисла, често и во психологијата и во педагогијата се актуализираат проце- сите и поимите интериоризација и интернализација. Вредностите најчесто се сфаќаат како општи и хиерархиски органи- зирани карактеристики на поединецот (диспозиции) или групата (елемен- ти на општествена свест) кои се формирале под влијание на историските и актуелните општествени и индивидуални фактори. Вредностите се форми- раат по пат на социјално учење и кај индивидуата се развиваат способности за процена на постапките и односите како добри или лоши, а со тоа е поврза- но чувството за одбивност кон лошото и наклонетост кон доброто, како и стремежот она што е сознаено како добро да се оствари со сопствено деј- ствување. Оваа навидум јасна определба за вредностите и вредносните ориен- тации изобилува со низа дилеми и неразјаснети прашања, како што е, на пример, дали вредностите се традиционална или современа категорија, апсо- лутна или релативна, објективна или субјективна. Проблемот повеќе се комплицира кога станува збор за развивање способности и желби за прифа- ќање, втопување, кога актот на воспитанието треба да се потврди со ак- тот на меѓусебното приспособување на објективното и субјективното, предметното и личното.