(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2024)
Планирањето е важна процесна функција и е многу сложена, динамична и специфична активност што значи дека неговиот предмет го сочинуваат сите облици на општествена активност, дејности и живот. Планирањето и програмирањето се подеднакво значајни за сите субјекти без разлика на нивната големина и цели, бидејќи сите тие имаат искусено болни проблеми со нивните планирачки напори. Некои произлегуваат од самиот планирачки процес, а некои од имплементирачката процедура. Затоа се поставува прашањето: „Како да се помогне во надминување на неуспесите во планирањето од неуспесите во имплементацијата?“ Оттука, раководниот тим нема из- бор во однос на прашањето: „Дали тој сака да планира или не?“ Единствени- от избор е планирањето да се изведува целосно, прагматично и систематично. Од друга страна, програмирањето го поврзува планирањето со буџетирањето и извршувањето, и претставува своевидна рационална претпоставка за да се „претвораат“ плановите од усвоени планови во програми, односно проекти и активности низ главни сметководствени категории, а во согласност со посакуваните способности и приоритети. Анализата на целокупната проблематика обработена во овој труд се остварува на еден мошне специфичен начин низ призмата да бидат идентификувани не само проблемите поврзани со планирањето, програмирањето и буџетирањето, туку и давање научен придонес во фундирањето на оваа мошне важна условеност и меѓузависност.