(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2020)
Неширењето на нуклеарното оружје е предмет на политика и општес- твена одговорност за мирот во светот, додека мирнодопското ширење на нук- леарната технологија е предмет на слобода, суверенитет и рамноправност на нациите.Познато е дека усовршувањето и развојот на нуклеарното оружје во ерата на Студената војна било постојан процес. Во овој труд авторот се освр- нува на причините кои што стоеле зад развојот и воведувањето во вооружување- то на одреден тип нуклеарно оружје кое согласно тогашните развојни програми се класифицира како оружје со интензивно почетно нуклеарно зрачење. Неут- ронското оружје се јавува делумно и како последователност на доктрините на нуклеарните земји согласно класификацијата на можните војни кои би се воде- ле во таа ера. Логична последица на таквата состојба била ограничената нукле- арна војна, во која нуклеарните сили не станале само сопственици на нуклеар- ното оружје, туку и негови заложници. Визијата била дека во натпревар со огра- ничени нуклеарни удари, победник можеби би била онаа страна која во дадени- от момент ќе располага со посовршено оружје. Неутронската бомба, официјал- но дефинирана какоко оружје со засилено зрачење, е термонуклеарно оружје со низок принос кое е дизајнирано да ја максимализира смртоносната неутронска радијација во непосредната близина на експлозијата, а при тоа да ја минимизи- ра физичката моќ на самата експлозија. Останува прашањето дали ширењето на различни, па и делумно неточни информации дека заштитата е многу отежната , речиси невозможна, може да има еден дополнителен мотив за про- изводство и ширење на ова оружје – да се влијае на моралот, на политичката состојба и да се врши психолошки притисок не само на вооружените сили туку и на населението воопшто?!