(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2020)
Воспитанието и образованието како предмет на педагогијата во поши- рока смисла, секогаш биле од посебен општествен и државен интерес. Државата со своите инструменти на владеење, настојувала да ја спроведе својата полити- ка во областа на воспитанието и образованието. Самиот збор политика упа- тува на поимот држава, државни работи, работи кои се од државен интерес. Тој интерес мошне експлицитно се изразува во функцијата и структуриранос- та на училиштето и училишниот систем, особено за задоволување на основни- те потреби на секоја држава. Во трудот се даваат определени толкувања на поимите политика на об- разованието и образовна политика (politics of education и education policy), се ука- жува на разликите во нивниот третман и значење. Се потенцира дека педаго- гијата е автономна во однос на воспитно-образовната политика на државата или политичките носители на таквата политика, има критичен однос кон политиката и политичката концепција на целите, автономна е и кон вос- питно-образовната практика, критична е и кон неа, затоа што не може секоја воспитно-образовна практика да биде извор на педагошко сознавање, да се издиг- не до ниво на теорија која од таа позиција ќе ја унапредува педагошката прак- тика. Во таа смисла проблемот на односот на политиката и педагогија, се раз- гледува според структурата: политика (воспитно-образовна политика), педаго- гија (наука, теорија), воспитно-образовна практика (педагошка практика). Во тие процеси и односи мора да постои перманентно преиспитување и валоризација на воспитно-образовната политика, особено на нејзините цели и образовна стратегија, и на воспитно-образовната практика и на постулатите, моделите и средствата што ги нуди педагогијата како наука. Остварувањето на целите во развојот на воспитно-образовните системи треба да бидат ком- патибилни со правците на развојот на образованието на глобално ниво, но сепак успехот зависи од општествениот, културниот, економскиот и образовниот контекст на државата.