(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2020)
Поаѓајќи од тоа дека не е доволно само да се тргаш од злото, туку дека суштината е тргајќи се од злото и да го тргнеш злото, а тоа го можеш само ко- га ќе почнеш добро да постапуваш, долично на човека како Божји храм - станува јасно зошто и како една етика на практично дејствување, како што тоа е слу- чајот со свети Климент, прераснува во една етика на духовно обликување на просторот и луѓето каде што се живее. Дека на свети Климент му поаѓа од ра- ка доказ е и случајот со свети Наум, па затоа не треба да нè чуди што освен што е прогласен за светец, многу почесто се нарекува и „чудотворец“. „Чудотворец“ може да се стане ако одредена група, одредени „исцелени- ја“, ги прогласи како Божјо чудо, или кога, разбирајќи ја етиката на своите учи- тели Кирил и Методиј, но пред сè Климент, тие ви стануваат појдовница за создавање простор во кој човекот ќе дојде до она што го прави човек - духовен простор во кој тој ќе се најде себе си отворајќи се за Духот. Притоа, не нарушу- вајќи го идентитетот, ниту Божји, ниту монашки, ниту канонски, и отво- рајќи простор за градење цркви на чии ѕидови ќе се даде простор за антиципа- тивно коментирање на светот, но и простор за оние кои ќе влезат во нив гле- дајќи ги фреските, иконите, слушајќи го Божјото слово, да дојдат до себе како храм Божји, но универзално етички граден – е резултатот кој ја потврдува оваа етика на чудотворство, етика на народниот дух. Ваков етички квалификатив на Наумовиот животен резултат е и предмет на анализа на овој текст.